مستحق للغیر چیست

مستحق للغیر چیست

مستحق للغیر چیست

عقد بیع در حقوق ایران معاملاتی است که در آن یکی از طرفین (فروشنده) مالک مالی مورد معامله است و مالکیت این مال به طور مشخص به طرف دیگر (خریدار) منتقل می‌شود. بنابراین، اصلی‌ترین شرط در این نوع عقد، مالکیت فروشنده بر مال مورد معامله است. اگر فروشنده مالک مال نباشد و به اشتباه مالی را به عنوان مال خود بفروشد، این معامله معتبر نخواهد بود.

همچنین، اذن داشتن از جانب مالک نیز می‌تواند در بعضی موارد الزامی باشد. به عبارت دقیق‌تر، اگر مالک مال تصمیم داشته باشد که مال خود را به شخص دیگری بفروشد، باید از این شخص اذن (موافقت) بگیرد. در غیر این صورت، معامله ممکن است اعتبار نداشته باشد.

در صورتی که یکی از طرفین عقد متوجه شود که مال مورد معامله مستحق للغیر است، او می‌تواند با اثبات این موضوع به ابطال معامله اقدام کند. این مسئله به حل و فصل اختلافات و اعتراضات میان طرفین کمک می‌کند.

به علاوه، در صورتی که اختلافات به مرحله دادگاهی برسند، نمونه دادخواست و شواهدی که اثبات مستحق للغیر بودن مال را تایید می‌کنند، به دادگاه ارائه می‌شوند و دادگاه با توجه به شواهد و ادله مورد بررسی، تصمیم می‌گیرد.

 

مستحق للغیر چیست؟

  • مستحق للغیر به طور کلی به معنای انتقال مالی از فرد یا طرفی به فرد دیگری در یک معامله اشاره دارد، اما پس از عقد معامله متوجه می‌شوند که مال مورد معامله متعلق به ناقل نبوده و به واقعیت، مال متعلق به یک شخص ثالث (غیر از فرد ناقل) بوده است. این مسئله نشان می‌دهد که انتقال مالی در معامله اصولاً نادرست بوده و با اصول حقوقی تعارض دارد. به عبارت دیگر، مال موضوع معامله به ناحیه مالی غیر از ناقل منتقل شده و ناقل مالکیت واقعی را ندارد.

در اثر ورود مال مستحق للغیر به معامله، معامله ممکن است به عنوان معامله نافذ شناخته نشود و ابطال شود. این مسئله حقوقی مهمی است تا از تقلب‌ها و نقض قوانین جلوگیری کند و اطمینان حاکمیت مالکیت در معاملات را تضمین کند.

 

  • شرط مالکیت ناقل (فرد یا طرفی که مال مورد معامله را به عنوان مال خود انتقال می‌دهد) برای انجام صحیح معامله یکی از شرایط حیاتی در حقوق معاملات است. اگر مالکیت مورد معامله به عنوان مال ناقل تایید نشود و مال معامله به واقعیت مال شخص ثالثی دیگر باشد، معامله به عنوان معامله صحیح و نافذ در نظر گرفته نمی‌شود.

بنابراین، در مواردی که مالی به عنوان مال ناقل تصور می‌شود و در واقعیت متعلق به شخص ثالثی دیگر باشد، این مال به عنوان “مال مستحق للغیر” شناخته می‌شود. این به معنای این است که متعلقیت مال درست واقع نشده و معامله ممکن است نادرست و اعتبار نداشته باشد.

به طور کلی، اهمیت مالکیت در معاملات این است که تضمین می‌کند مال مورد معامله واقعاً متعلق به فرد یا طرفی است که در معامله نقش دارد و از این طریق، حقوق مالکیت و مالکیت معامله به درستی انتقال می‌یابد.

 

 

 

ماده 1257 قانون مدنی ایران، روش‌هایی که برای اثبات مستحق للغیر بودن مال مبیع و ثمن مورد قبول قرار می‌گیرد، فهرستی از ادله یا شواهدی که می‌توانند برای این منظور استفاده شوند، را ارائه می‌دهد. این ادله عبارتند از:

  • اقرار

ماده 1259 قانون مدنی ایران به تفصیل شرایطی را برای اقرار در قبال ثبت مالکیت و مستحق للغیر بودن مال تعیین می‌کند. این شرایط عبارتند از:

  1. صحت و موثر بودن اقرار: اقرار باید واقعی و بدون هیچگونه تردیدی باشد. این به این معناست که اقرار باید به صورت جدی و بدون تضلیل صورت گیرد و هیچ شک و تردیدی در آن نباشد.
  2. صراحت اقرار: اقرار باید به صورت صریح انجام شود و به هر لفظی که دلالت بر آن داشته باشد، اطمینان داده شود.
  3. شرایط اقرار کننده: اقرار کننده باید بالغ و عاقل باشد و اقرار باید از اراده و قصد او برخوردار باشد. به عبارت دیگر، اقرار کننده باید مختار و قاصد باشد. اقرار افراد صغیر، دیوانه، یا غیر قاصد به عنوان شواهد معتبر در نظر گرفته نمی‌شود.

بله، اسناد در حقوق ایران به دو دسته سند عادی و سند رسمی تقسیم می‌شوند:

  1. سند عادی: این اسناد شامل اسناد خصوصی و غیررسمی می‌شوند. مثال‌هایی از سند عادی شامل توافق‌نامه‌ها، قراردادهای خصوصی، و اسناد مشابه می‌باشند. این اسناد معمولاً توسط افراد خصوصی تنظیم می‌شوند و به عنوان شواهد در دعاوی حقوقی قابل استفاده هستند.
  2. سند رسمی: این اسناد توسط مقامات دولتی یا ادارات عمومی تنظیم می‌شوند و شامل سند‌هایی مانند شهادات تولد، شهادات ازدواج، سند‌های املاک و مستغلات، و سایر اسناد رسمی می‌شوند. اسناد رسمی دارای اعتبار و ارزش حقوقی بالاتری هستند و به عنوان شواهد قابل اعتماد در دعاوی حقوقی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

در دعاوی مستحق للغیر بودن مال، ارائه سند مالکیت از جانب صاحب واقعی مال یا متضرر، به عنوان یکی از شواهد مهم و قابل اعتماد می‌تواند به اثبات موضوع دعوی کمک کند. سند مالکیت می‌تواند نشان دهد که واقعیتاً مال متعلق به کسی دیگر بوده و مالکیت ناقل درست نبوده است.

 

  • اسناد کتبی

مطابق با ماده 1287 قانون مدنی ایران، اسنادی که در اداره ثبت اسناد و املاک و یا دفتر اسناد رسمی یا در نزد سایر مامورین رسمی تنظیم شده و بر طبق مقررات قانونی باشند، به عنوان “اسناد رسمی” تلقی می‌شوند. این اسناد دارای اعتبار حقوقی بالاتری هستند و معمولاً به عنوان شواهد قابل اعتماد در دعاوی حقوقی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

اسناد رسمی عموماً شامل سند‌های مختلفی می‌شوند، مانند شهادات تولد، شهادات ازدواج، آگهی‌نامه‌های رسمی، سند‌های مالکیت املاک و مستغلات، و غیره. این اسناد تحت نظر مقامات دولتی و ادارات عمومی تنظیم و ثبت می‌شوند و معمولاً شامل اطلاعات دقیق و معتبر در مورد وضعیت حقوقی و مالکیت مال یا اموال می‌باشند.

به عبارت دیگر، اسناد رسمی اغلب تضمین می‌کنند که اطلاعات درج شده در آنها دارای اعتبار و اطلاعات دقیقی هستند. از این رو، اثبات مالکیت و مستحق للغیر بودن مال با استفاده از اسناد رسمی ممکن است ساده‌تر و معتبرتر باشد نسبت به اسناد عادی که ممکن است شهودی تر و غیررسمی باشند. این اسناد رسمی به عنوان شواهد مهم و معتبر در دعاوی حقوقی مورد استفاده قرار می‌گیرند و دادگاه‌ها معمولاً برای تصمیم‌گیری در مورد موارد حقوقی به آنها اعتماد دارند.

  • شهادت، امارت و سوگند
  1. شهادت (اقرار): شهادت به عبارت اظهاراتی اشاره دارد که افرادی در دعوی به نفع یکی از اصحاب دعوی (مدعی) و بر ضرر دیگری (مدعی علیه) انجام می‌دهند. این اظهارات معمولاً به عنوان شواهد و دلایل در دعاوی حقوقی مورد استفاده قرار می‌گیرند.
  2. امارات (اطلاعات): امارات به اوضاع و احوالی اشاره دارد که به حکم قانون یا در نظر قاضی، دلیل بر امری خاص شناخته می‌شود. این ممکن است شامل اسناد رسمی، اسناد مالی، شواهد فیزیکی، و سایر اطلاعات مرتبط با دعوا باشد.
  3. سوگند (قسم): سوگند یا قسم به اظهارات یا اقرارهایی اشاره دارد که به وسیله آن، حسب مورد، ادعای مدعی یا مدعی علیه ثابت یا ساقط می‌شود. سوگند ممکن است به عنوان یک عنصر از شهادت یا اظهارات دیگر در دعاوی حقوقی مورد استفاده قرار گیرد. این به منظور تقویت یا تضعیف ادعاها و اقرارها استفاده می‌شود.